مقدمه: بیماری های قلبی - عروقی از جمله عمده ترین موارد مرگ و میر در دنیا محسوب می شوند. یکی از مهم ترین عوامل خطرناک برای بیماری های قلبی - عروقی، افزایش فشارخون است. کاهش فشارخون اهمیت به سزایی در کاهش وقوع حوادث قلبی - عروقی دارد که می تواند از طریق فعالیت ورزشی صورت پذیرد.هدف: این مطالعه به منظور بررسی اثر فعالیت ورزشی بر فشارخون، ضربان قلب و مصرف اکسیژن میوکارد در افراد غیر ورزشکار انجام شده است.مواد و روش ها: جهت اندازه گیری اثر شدت و حجم فعالیت مقاومتی بر واکنش های قلبی - عروقی متعاقب فعالیت، 10 مرد غیر ورزشکار با فشارخون طبیعی (0.8±22 سال، قد 2.47± 173.05 سانتی متر و وزن3.4 ±67.2 کیلوگرم)، به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی چهار جلسه، فعالیت ورزشی را انجام دادند. فعالیت ورزشی هر جلسه در پنج ایستگاه جلوی بازو، پشت ران (کشش همسترینگ)، اسکات، کشش زیر بغل نشسته و پرس سینه بود. آزمودنی ها دو جلسه با حجم کوتاه سه دوره ای و شدت 40 (SL) و 80 درصد یک تکرار بیشینه (SH) و دو جلسه با حجم طولانی شش دوره ای و شدت 40 (LL) و 80 درصد یک تکرار بیشینه (LH) به فعالیت پرداختند. در هر جلسه فشارخون، ضربان قلب و هزینه اکسیژن میوکارد (حاصل ضرب فشار سیستولی و ضربان قلب) آن ها قبل فعالیت و هر 10 دقیقه یک بار به صورت تناوبی تا 90 دقیقه پس از هر جلسه فعالیت اندازه گیری شد. از آزمون تحلیل واریانس دو طرفه با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD جهت تجزیه آماری داده ها استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد که فشارخون سیستولی در آزمون های مختلف طی 60 دقیقه استراحت نسبت به قبل از فعالیت به طور معنی داری کاهش یافته است (0.05>P). اما فشارخون دیاستولی در هیچ کدام از آزمون ها نسبت به قبل فعالیت، تغییر معنی داری نداشت. شدت و حجم فعالیت ورزشی در کاهش فشارخون سیستولی و عدم تغییر فشارخون دیاستولی اثر معنی داری نداشت ضربان قلب پس از فعالیت های SL و LL تا 30 دقیقه و متعاقب فعالیت های LH و SH تا 60 دقیقه افزایش یافت (0.05>P). از طرفی هزینه اکسیژن میوکارد پس از فعالیت های LH و SH تا 50 دقیقه افزایش پیدا کرد.نتیجه گیری: شدت و حجم فعالیت ورزشی مقاومتی اثری بر اندازه و مدت کم فشارخونی ندارد و ضربان قلب و هزینه اکسیژن میوکارد از حجم فعالیت ورزشی مقاومتی تاثیرپذیر نیستند.

1زمینه و هدف: تمرینات ورزشی به عنوان یک راهکار عملی نقش مهمی در افزایش آدروپین، آدیپولین و کاهش مقاومت به انسولین و پیشگیری از عوارض اضافه وزن دارند. لذا مطالعه حاضر باهدف تعیین اثر تمرینات ورزشی بر آدروپین، آدیپولین و شاخص های مقاومت به انسولین در زنان بزرگسال دارای اضافه وزن و چاق انجام شد. روش­ ها: جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منتشرشده از پایگاه های اطلاعاتیPubMed، Web of Science، Scopus، Sid و Magiran تا ژوئن سال 2024 انجام شد. تفاوت میانگین و فاصله اطمینان 95% (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون (I2) و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون Egger بررسی شدند. نتایج: درمجموع 9 مطالعه (با 10 مداخله) و 208 آزمودنی زن بزرگسال دارای اضافه وزن و چاق فراتحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمرینات ورزشی سبب افزایش غیر معنادار آدروپین ]P=0/139 ،(0/534- الی 3/820) 0/378-= [WMD، آدیپولین]0/573P=،(8/034- الی 14/674) 3/320= [WMD و کاهش غیرمعنادار گلوکز ]P=0/005 ،(12/291- الی 2/153-) 7/222-= [WMD ، انسولین ]0/154P=،(3/178- الی 0/503) 1/337-= [WMD و مقاومت به انسولین ]0/254P=،(0/181- الی 0/048) 0/067-= [WMD نسبت به گروه کنترل در زنان بزرگسال دارای اضافه وزن و چاق شد. نتیجه­ گیری: نتایج فراتحلیل نشان داد که تمرینات ورزشی سبب تغییر معنادار بر آدروپین، آدیپولین و شاخص های مقاومت به انسولین در زنان بزرگسال دارای اضافه وزن و چاق نشد. تمرینات ورزشی نسبت به گروه کنترل اثر بهتری بر بهبود آدروپین، آدیپولین و شاخص های مقاومت به انسولین ندارد.

هدف: آیا تمرین رومبرگ می تواند خطر زمین خوردن را کاهش دهد؟این روش دو موقعیت مهم یعنی حفظ بالانس در شرایط کاهش سطح اتکا و کاهش اطلاعات بینایی که دو عامل مهم زمین خوردن سالمندان هستند را هدف قرار داده است و بطور وسیعی توسط دیگر محققان به عنوان یک روش ارزیابی بالانس بکار رفته است اما بعنوان روش درمان استفاده نشده است.روش بررسی: این تحقیق به روش RCT انجام شده است. 70 نفر از سالمندانی که دارای سن 65 سال یا بیشتر بوده و در شش ماه گذشته دو بار یا بیشتر زمین خورده باشند انتخاب شده و سپس آنها را به صورت تصادفی به دو گروه شاهد و مداخله تقسیم نمودیم. سپس گروه مداخله به مدت سه ماه یک روز در میان، هر روز به مدت 45 دقیقه تمرین رومبرگ داده شدند و پس از اتمام دوره سه ماهه هر دو گروه به مدت 6 ماه از نظر تعداد زمین خوردن، میزان و شدت عوارض و شکستگی تحت نظر قرار گرفتند.یافته ها: در تعداد زمین خوردن، در افرادی که پیگیری کامل شدند، بین دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد (90.0=p-value). درصد افرادی که زمین خوردند نیز تفاوت معناداری بین دو گروه شاهد و مداخله نشان نداد (%52.4 در مقابل 87.0=p-value %50). در بررسی ارتباط میزان اثربخشی تمرینات با سن، نتایج بدست آمده ارتباط معناداری را نشان ندادند. (%12=power، 46.0=p-value) در آنالیز Univariate analysis of variance انجام شده، تعداد داروهای مصرفی سالمندان، با میزان اثربخشی تمرینات در کاهش سقوط، ارتباط معناداری داشت. (046.0=p-value). نتیجه گیری: اگرچه تستهای آماری نتوانستند تفاوت معناداری را نشان دهند، این ناتوانی را میتوان ناشی از کم بودن قدرت این مطالعه (power) برای پیدا کردن این ارتباط دانست، لذا برای دستیابی به نتیجه قطعی تر در این باره، به مطالعاتی با حجم نمونه بیشتر نیاز است. از طرفی سقوط، وابسته به چندین عامل است، کارآزماییهای بالینی اخیر ثابت کرده است که دخالت های چند منظوره، بهترین نتیجه را در کاهش سقوط نشان می دهد.

مقدمه: بافت چربی به عنوان یک اندام هورمونی مهم شناخته شده هورمون های مختلفی را با عنوان آدیپوکین ها تولید و ترشح می کند که عملکردهای بیولوژیک متنوعی را تنظیم می کنند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر شدت فعالیت مقاومتی بر آدیپوکین های لپتین، آدیپونکتین و شاخص مقاومت به انسولین در مردان جوان سالم بود.مواد و روش ها: 15 مرد سالم (با میانگین ± انحراف معیار سن 1/4±2/26 سال، وزن 1/9±75 کیلوگرم و قد 0/7±174 سانتی متر) به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت نمودند. بعد از دو جلسه آشنایی و تعیین قدرت بیشینه همه آزمودنی ها سه جلسه فعالیت مقاومتی با شدت های 30%، 55% و 80% یک تکرار بیشینه به فاصله یک هفته و به طور تصادفی اجرا نمودند. سه جلسه تمرین قدرتی شامل 1) 3 ست 20 تکراری با شدت 30%، 2) 3 ست 11 تکراری با شدت 55% و 3) 3 ست 7 تکراری با شدت 80% یک تکرار بیشینه (1-RM) بود. حجم تمرین در هر سه جلسه یکسان در نظر گرفته شده بود و در هر جلسه یک دقیقه استراحت بین ست ها و حرکت ها داده شد. در هر جلسه دو نمونه خون قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شد و لپتین، آدیپونکتین، انسولین و گلوکز سرم اندازه گیری شدند. برای تعیین تاثیر شدت فعالیت از آنالیز واریانس دو طرفه مکرر استفاده شد.یافته ها: فعالیت مقاومتی موجب افزایش غلظت آدیپونکتین (12=47.2، F1)، انسولین (11=19.7، F1)، گلوکز (13=9.6، F1) و شاخص مقاومت به انسولین (11=27، F1) و موجب کاهش غلظت لپتین (12=31.1، F1) بلافاصله بعد از فعالیت می شود (P<0.01). با این وجود، شدت فعالیت مقاومتی به استثنای لپتین (p=0.01 و 24=5.5، F2) تاثیر معنی داری بر هیچ کدام از متغیرهای ذکر شده نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گیری نمود که اگرچه فعالیت حاد مقاومتی موجب بروز تغییرات معنی داری در آدیپوکین ها و شاخص مقاومت به انسولین می شود، این تغییرات به استثنای لپتین در شرایطی که حجم فعالیت های مقاومتی یکسان باشند، وابسته به شدت فعالیت نیست.

مقدمه: مقاومت لپتین یکی از موثرترین فاکتورهای هایپر انسولینیمیا است و در نهایت فقدان تحمل گلوکز در اضافه وزن مرتبط با بیماری ها می شود. بنابراین هدف از این تحقیق مطالعه اثر یک تمرین هوازی در برابر تمرین مقاومتی بر لپتین سرم و شاخص مقاومت انسولین در مردان غیر فعال است.مواد و روش ها: روش تحقیق از نوع نیمه تجربی بود. 30 مرد غیر فعال بطور تصادفی انتخاب شدند و در سه گروه تمرین هوازی، مقاومتی و کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرینی بصورت تمرین هوازی، دویدن روی نوار گردان به مدت30 دقیقه در 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره و تمرین مقاومتی، با شدت 70 درصد یک تکرار بیشینه با 10 تکرار در هر حرکت برای 3 دور انجام شد. لپتین، گلوکز، انسولین و شاخص مقاومت انسولین قبل و 24 ساعت بعد از فعالیت اندازه گیری شد.یافته ها: یک جلسه فعالیت مقاومتی همانند فعالیت هوازی تاثیر معناداری در کاهش غلظت لپتین سرم قبل و 24 ساعت پس از فعالیت داشت (P<0.05). همچنین سطوح انسولین سرم و شاخص مقاومت به انسولین در هر دو گروه کاهش معناداری داشت (P<0.05). در حالیکه سطوح گلوکز سرم در هر دو گروه بدون تغییر باقی ماند.بحث و نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که یک جلسه تمرین مقاومتی همانند تمرین هوازی می تواند با تغییر در سطوح لپتین، اثر مثبتی بر شاخص مقاومت به انسولین در مردان غیر فعال داشته باشد.